- Katie, wyrwij Alicji tego kafla! Naucz się trochę brutalności w grze, dziewczyno! To dopiero początek sezonu, ale musisz się przyłożyć! - Wendy, która została wysłana na trybuny, aż zadrżała, słysząc donośny głos Angeliny Johnson.

Rezerwowa przez kolejne dziesięć minut próbowała jakkolwiek się ogrzać, przy okazji podpatrując swojego chłopaka, który odbił tłuczka na drugi koniec boiska. Jedynym problemem dla Gryfonki w tamtym momencie było to, że nie była do końca pewna czy chłopak to jej ogromna miłość, gdyż drugi pałkarz wyglądał dokładnie tak samo oraz to, iż Weasley nie zdawał sobie sprawy, że jest w związku z nią.

Harry zerwał się w stronę trybun, a za chwilę w pogoń za złotą piłeczką ruszyła także Ginny, której niesforne, rude włosy zatrzepotały na wietrze, niczym czerwona chorągiewka Gryffindoru. Humphrey utkwiła wzrok w dwójce szukających, którzy lecieli niedaleko jej sektora.

Po tym, jak Pani Kapitan, widząc jej posiniaczone ręce i plaster na nosie kazała jej usiąść (z miną, która wyrażała większe zażenowanie niż Dumbledore losujący fasolkę o smaku woszczyny, fuj!), nie miała kompletnie co robić. Przyglądanie się grze nie było tak interesujące, jak uczestniczenie w niej, a jedyne, co trzymało ją na miejscu, to myśl, że może bez żadnych konsekwencji patrzeć na George'a (albo Freda, nie była pewna, który to który, ale postanowiła to do końca miesiąca rozgryźć). Do dyspozycji miała odpowiedź o próbie doskonalenia swojej gry poprzez obserwowanie zawodnika, grającego na jej pozycji, która wydawała jej się najlepszą z możliwych opcji w próbie obrony własnej osoby.

Jeden z pałkarzy zauważywszy sytuacje swojej drużyny, posłał tłuczek w stronę Wybrańca. Piłka zawirowała, po czym zmieniła kurs lotu w połowie trasy i zmierzała prosto w zapatrzoną w swoje lipcowe, rozklejające się trampki rezerwową.

Gdy podniosła wzrok, było już stanowczo za późno na ucieczkę. Wrzasnęła przerażona i zaczęła w pośpiechu szukać po kieszeniach różdżki, którą jak na złość zostawiła w Dormitorium. Widocznie szczęście siedemnastolatki też schowało się w sypialni dziewcząt, bo jak dotąd go nie odczuwała.

Słyszała własny ciężki oddech i świst powietrza. Jęknęła coś, co brzmiało jak krótka mowa pożegnalna i schyliła się, jak najniżej mogła, chowając twarz w rozwichrzone, wychodzące spod czerwonej czapki, włosy. Pojedyncze pasma łaskotały nieprzyjemnie jej policzka. Jednak po paru minutach nadal nie usłyszała żadnego trzasku łamanego drewna czy swoich kości, a tym bardziej nie została trafiona. Ostrożnie uniosła głowę i pierwsze, co udało jej się zauważyć, to krzycząca Johnson oraz śmiejących się z reakcji Wendy, członków drużyny.

Wstała na nogi i lekko się bujając, podeszła bliżej oszronionej, stalowej barierki. Wlepiła nadal lekko wystraszony, jednakże już bardziej pewny wzrok zielonych oczu w zawodników, którzy wstrzymali grę, by wsłuchać nagany Pani Kapitan. Dziewczyna trzymała pod pachą kafla, jednak Gryfonka nie mogła usłyszeć z takiej odległości, o czym mówi. Miała surowy wyraz twarzy i żywo gestykulowała wolną ręką.

Po chwili, gdy większość drużyny zaczęła zmierzać do szatni, a wybrane osoby kierować swoje kroki do składzika, aby schować sprzęt, który potrzebny był do przeprowadzenia treningu, szatynka zauważyła zmierzającego w swoją stronę jednego z bliźniaków. Poprawiła nerwowo szalik w barwach swojego domu i poczuła, jak jej żołądek zaczął tańczyć makarenę.

- Następnym razem uważaj, nie będę zawsze ratował cię przed tłuczkiem, Humphrey. - Zaśmiał się rudzielec i puścił dziewczynie oczko.

- Och, tak. Faktycznie, nie zawsze, bo wiadomo... Ech, ja... Jestem chodzącym nieszczęściem. - Czuła jak plącze jej się język. Chociaż nie miała stu procentowej pewności czy rozmawia z Georgiem (miała takową nadzieję oczywiście!), sama obecność chłopaka doprowadzała ją do palpitacji serce. - Wybacz, że pytam, ale... Jak masz na imię? - Uśmiechnęła się niepewnie.

- Fred. - Wywrócił oczami, ale na widok miny Wendy parsknął śmiechem, jakby spodziewał się takiej reakcji. Bez wątpienia wprowadziło ją to w totalne zażenowanie. - Żartowałem, jestem George.

- Hah, prawie uwierzyłam. Wiesz, skoro to ty odbiłeś tłuczka, chciałabym ci podzię... - przerwała, słysząc głos drugiego z braci, który stał centralnie pod Weasleyem.

- George! Zalatuj tu na dół, a nie podrywasz dziewczynę! Człowieku, ja tutaj się zamartwiam, a ty co? Poskarżę się Ginny, żebyś wiedział! Zapomniałeś o naszych planach po treningu? - Słysząc drugie zdanie, Gryfonka oblała się rumieńcem i spuściła wzrok, a pałkarz syknął coś pod nosem, jednak posłusznie oraz stopniowo zaczął się obniżać. Wchodząc do przebieralni, gdzie wrzała dyskusja, Wendy zauważyła uśmiech posłany w jej stronę i prawie zeszła na zawał.